Na de herfstvakantie ging op basisschool De Punt de eerste Onderwijszorggroep (OZG) van start. Persoonlijk begeleiders Hajar Jaddi en Jan Bennemann van Cordaan begonnen met één kind, inmiddels zijn het er zeven. Dat twee begeleiders op zeven kinderen voor deze groep echt nodig is, blijkt al snel als we een kijkje komen nemen: de aandacht van de kinderen schiet voortdurend alle kanten op en voor je het weet, stuiteren ze door het gebouw, terwijl ze helemaal opgaan in hun eigen wereld. 

 Op een OZG krijgen de kinderen drie dagen per week een strak dagprogramma in een eigen groep op een reguliere basisschool. De bedoeling is dat de groep uiteindelijk samen geleid wordt door een leerkracht vanuit het speciaal onderwijs én een begeleider vanuit Cordaan. Als binnenkort een tweede OZG van start gaat op De Punt, zijn die leerkrachten ook beschikbaar. Maar nu doen Hajar en Jan het nog samen. Voor beiden is dit hun eerste baan in de zorg.

Een goed geolied team

Jan Bennemann werkte hiervoor in de kinderopvang als pedagogisch medewerker. Van huis uit heeft hij affiniteit met de zorg: hij groeide op met een broer met een lichamelijke en verstandelijke beperking. Gevoegd bij zijn liefde voor kinderen, is de functie van ‘persoonlijk begeleider van het jonge kind’, zoals hun functie officieel heet, op zijn lijf geschreven. Dat blijkt ook als we hem aan het werk zien: onverstoorbaar vrolijk dirigeert hij de kinderen naar hun tafeltjes, zet hij ze in een kring om liedjes met ze te zingen en trekt hij ze hun jassen en schoenen aan als het tijd is om naar huis te gaan. 

Met Hajar Jaddi, HBO-opgeleid als jeugd- en gezinsprofessional, vormt hij een goed geolied team. Als een continu bewegend radarwerk voltrekt zich het ritme, waarin voortdurend alles tegelijk gebeurt: waar Jan een spelletje doet met twee kinderen, en op hetzelfde moment achter een kind aanrent dat andere plannen heeft, is Hajar aan de andere tafel een kind aan het troosten, en veegt ze tussendoor nog snel even de kruimels op van een cracker die een kind heeft laten vallen. 

‘We stemmen onderling af hoe het thuis gaat, en hoe op school, en wat je thuis kunt doen om de ontwikkeling van je kind te stimuleren.’

 “Het mooie van een OZG is dat we ermee voorkomen dat kinderen thuis komen te zitten,” vertellen Jan en Hajar, “en dat ze zich samen met andere kinderen stap voor stap kunnen ontwikkelen in hun eigen tempo. Daar komt bij dat ze net als andere kinderen nu gewoon naar school gaan, nu nog drie dagen, maar de bedoeling is dat het er uiteindelijk vijf worden. We doen het samen met de ouders. We stellen doelen vast die we drie keer per jaar met de ouders bespreken. We stemmen onderling af hoe het thuis gaat, en hoe op school, en wat je thuis kunt doen om de ontwikkeling van je kind te stimuleren.”

Hajar en Jan krijgen ook tips van ouders over hun kind. Zo gaf de moeder van Youssra ze een boekje over kinderen met Downsyndroom waar ze veel aan hebben gehad. “Van Youssra zelf leren  we veel gebaren. Ze kan niet goed praten, maar met gebaren kan ze duidelijk maken wat ze wil. Wij leren van dit werk dus net zoveel als de kinderen zelf.”